Hoofdmenu openen

Mechelen Mapt β

Poëzie van Mechelse dichters

English.gif Poems by poets from Mechelen
"In die Klokketoren, ontdaan van het uur..."

Inhoud

Toto OrlandoBewerken

Sylvia

Ik ken alleen je voornaam
en hoe mooi
werd die niet bezongen
tijdens d' enige bloemendans
met jou

Ik voelde 'r je verborgen borsten
die als nachtegalen
je eeuwig lichaam sierden
en wilde proeven van je lippen
die als druiven zo zoet
zouden smaken

Ik zag in je ogen
hoe je de herfststonde
op de goudgele bladeren
verjoeg
en verder de kalende bomen
die als zoutpilaren
onze warme omhelzing verkilden

Uit Melissa (september 1986)

GimyckoBewerken

Fiets (2003-02-07)

Daar staat een dame met een fiets
En die dame, die doet niets !
Dus, die fiets, die blijft daar staan
En is het verhaal gedaan,
Want er gebeurt verder niets
Met die dame en die fiets !...

Mark van TongeleBewerken

 
Mark van Tongele

Kopzorg

Wolkenkrabbers worden wakker : zuilen, wij aan-
gevreten door licht, overeind in nostalgie, hoop

en woede, vet van beschaving. De lucht vol

haastige indrukken van tijd. Waarom wil
iedereen altijd de eerste zijn, zonder builen ?

Bumper aan bumper staan ambities in de file
van ochtendrood. Digitale klokken schokken voort.

Waarom komt taal altijd te laat op werkelijkheid ?

Geblutst blijf ik hangen aan de rekstok van een gedicht,
de kniezwaai van grootsteeds geluk oefenend.

Zo mag hij er van mij meer maken.

Uit: Ochtendrood en co (2002)

Herman de ConinckBewerken

In 2007 werd zijn dood herdacht met het uitbrengen van een van zijn gedichten :

Tram 11

Tram heen. Tram terug. Heen : jonge Zaïrese
heeft met baby hees geneurie, veel tijd,
intimiteit, elkaar, openbaar
en toch alleen van haar. Tram kijkt ernaar.

Tram terug : Marokkaanse probeert jengelend zoontje,
zootje, zotje stil te krijgen. Hoe meer ze hem door elkaar
schudt, hoe meer letters er uit hem vallen.
Tot Antwerpse volksmadam hem met tatata

tot zichzelf brengt. En tot ons allen.
Tingeling, tingeling door de stad.
Het openbaar vervoer doet aan beschaving,
aan feestelijkheid, aan wanordehandhaving.

Uit De gedichten, Amsterdam-Antwerpen (2001)

Pat DonnezBewerken

Het is een mooi leven...

Over enkele dagen gaat het sneeuwen.
Ik herinner het me van vorig jaar.
Ik herinner me de straat.
Als iemand me had gevraagd wat heb je
dan zou ik hebben gezegd: laat me met rust,
het is niets.

Nu het sneeuwt is er niemand in de straat.
De fietser die nooit is langs geweest
valt niet met zijn hoofd op het harde asfalt.
Er bloedt niemand dood.
Er is niemand die zegt dat hij niets heeft gezien.

Ja, het is een mooi leven zolang je niet bestaat

LeyanderBewerken

Zeemeeuwminnen (2007-01-29)

Een vreemde rode starre zee.
Zeemeeuwminnen die krijsend loeren
In grauwe golfdalen diep benee,
Naar burgers, buitenlui en hoeren.

Naar rabauwen aan de zelfkant
Van de drukke mensenmaatschappij.
Naar de eenden aan de vijverrand,
Ze loeren naar jou, ze loeren naar mij.

Naar fietsers, auto's en logge bussen
Rinkelend, toeterend, grommend naar elkaar.
Naar koppels die hartstochtelijk kussen
Naar plaatsen van vrede, plaatsen vol gevaar

Naar een klein meisje, spelend in een plas
En naar haar vermanende jonge moeder
Die zonet zélf nog een klein meisje was
Naar een doodbrave man en naar een lelijk loeder

De zeemeeuwminnen krijsen naar golvende straten
Naar lawaaierige, wriemelende lijven
Die er wonen in donkere holen en dito gaten,
Die nooit zullen vliegen en in schaduw zullen blijven.

De zeemeeuwminnen vliegen krijsend weg,
Ze zijn allang het loeren zat,
Naar hun vreemde rode zee
Naar onze zo bekende stad...

Ik gooi mezelf (2007-09-10)

Ik gooi mezelf op tafel,
ruw en ongecorrigeerd.
Ik geef wat ik ben:
op een blad vol vlekken,
een krassende pen.
Het papier is vuil.
De woorden echter,
herkauwd totdat ze blonken.

Het oude huis (2007-09-06)

Het oude huis
in een huizenrij.
Het is nu weg.
Het is voorbij.

Brandnetels,
wat puin.
De vloer van een koertje,
de schim van een tuin.

Oude kleuren en behang
op zijgevels van de buren.
Schim van wat ooit is geweest.
Een testament op muren.

Hier stierf een huis
om een nieuw te baren.
Het staat op een foto in m'n hart
en die verbleekt met de jaren...

Ward BosmansBewerken

Koffie met melk

Jij donker
Ik licht
Jij overdonderd
Ik zwicht
Jij de hete koffie
Ik de melk die op je ligt

FilmlinksBewerken

Externe linksBewerken